SUROWCE I WALUTY: JAK SĄ ZE SOBĄ POWIĄZANE

Dlaczego towary są powiązane z wartością waluty?

Towary stanowią podstawę siły gospodarczej wielu krajów, zwłaszcza tych, które są znaczącymi eksporterami surowców. Mówiąc o wartościach walut, zwłaszcza na rynku walutowym (FX), kraje eksportujące towary często dostrzegają silne korelacje między swoją walutą a ceną kluczowych surowców, które wydobywają. Kraje takie jak Kanada (CAD), Australia (AUD) i Norwegia (NOK) są często wymieniane ze względu na ich znaczący wkład w globalne zaopatrzenie w ropę naftową, gaz ziemny, metale i produkty rolne.

Związek między towarami a walutą występuje przede wszystkim poprzez bilans handlowy. Gdy globalny popyt na towar rośnie, a ceny rosną, kraje eksportujące towary cieszą się większymi nadwyżkami handlowymi i lepszymi perspektywami gospodarczymi. Zazwyczaj skutkuje to wzrostem popytu na walutę danego kraju, co podnosi jej wartość na rynkach walutowych.

I odwrotnie, jeśli ceny surowców spadną, kraje te mogą odnotować słabszą kondycję gospodarczą, zmniejszone saldo handlowe i deprecjację swoich walut. Inwestorzy i traderzy uważnie obserwują te zmiany, spekulując nie tylko na cenach surowców, ale także na późniejszych zmianach kursów walut.

Zjawisko to nie występuje w izolacji. Jest potęgowane przez takie czynniki, jak zmiany stóp procentowych, globalne napięcia geopolityczne, koszty produkcji i wąskie gardła logistyczne. Jednak powiązanie to pozostaje fundamentalnie napędzane przepływami handlowymi wynikającymi z przychodów z surowców.

Polityka pieniężna i rozważania dotyczące inflacji

Wraz ze wzrostem cen surowców, kraje produkujące czerpią większe dochody, co często przekłada się na wyższy wzrost PKB. Może to skłonić banki centralne do przyjęcia jastrzębiej postawy, takiej jak podniesienie stóp procentowych w celu ograniczenia inflacji. Wyższe stopy procentowe zazwyczaj przyciągają kapitał zagraniczny, zwiększając tym samym popyt na walutę. Jest to szczególnie istotne w przypadku gospodarek opartych na zasobach, gdzie dochody mogą stanowić znaczną część PKB.

Z drugiej strony, spadek cen surowców może prowadzić do spowolnienia aktywności gospodarczej i skłonić banki centralne do obniżenia stóp procentowych lub wdrożenia polityki akomodacyjnej. Spadek rentowności może zniechęcić do napływu kapitału, osłabiając walutę.

Nastroje inwestorów i apetyt na ryzyko

Waluty powiązane z surowcami są również postrzegane jako wyznacznik globalnego sentymentu do ryzyka i oczekiwań dotyczących wzrostu. Gdy zaufanie do globalnej ekspansji gospodarczej jest wysokie, popyt na surowce przemysłowe (takie jak metale czy energia) zazwyczaj rośnie. Poprawia to perspektywy dla krajów eksportujących surowce, co korzystnie wpływa na ich waluty. W związku z tym, w czasach globalnej niepewności lub awersji do ryzyka, te same waluty mogą osłabiać się, ponieważ inwestorzy masowo szukają bezpiecznych przystani, takich jak dolar amerykański czy jen japoński.

W sektorze walutowym ta dynamika sprawia, że ​​CAD, AUD i NOK należą do walut, które inwestorzy nazywają walutami „nastawionymi na ryzyko”. Ich notowania często odzwierciedlają szersze trendy w popycie rynków wschodzących, danych produkcyjnych lub globalnej polityce handlowej, w skomplikowany sposób wiążąc cykle surowcowe z rynkami walutowymi.

W tym świetle zrozumienie rynku surowcowego staje się koniecznością dla inwestorów i ekonomistów, którzy chcą prognozować zmiany kursów walut. Pętla sprzężenia zwrotnego między cenami surowców a siłą waluty krajowej jest strukturalnie osadzona we współczesnych systemach finansowych.

Waluty surowcowe: Przegląd CAD, AUD i NOK

Najbardziej znanymi przykładami walut powiązanych z surowcami są dolar kanadyjski (CAD), dolar australijski (AUD) i korona norweska (NOK). Są one powszechnie nazywane „walutami surowcowymi” ze względu na duże uzależnienie tych krajów od eksportu surowców.

Dolar kanadyjski (CAD) i ropa naftowa

Kanada jest jednym z największych producentów ropy naftowej na świecie, a ropa naftowa jest jej głównym towarem eksportowym. Znaczna część zagranicznych dochodów Kanady pochodzi z ropy naftowej i gazu ziemnego, sprzedawanych głównie Stanom Zjednoczonym. W związku z tym CAD jest ściśle powiązany z wahaniami cen ropy naftowej. Wraz ze wzrostem cen ropy naftowej Kanada korzysta z większych nadwyżek handlowych, zysków przedsiębiorstw, dochodów rządowych i ogólnego sentymentu gospodarczego. W związku z tym CAD ma tendencję do aprecjacji.

Z drugiej strony, niższe ceny ropy naftowej często osłabiają perspektywy fiskalne Kanady i przepływy handlowe, co skutkuje deprecjacją CAD. Z tego powodu Bank Kanady (BoC), ustalając politykę pieniężną, uważnie monitoruje ceny energii. Inwestorzy walutowi często postrzegają CAD jako wskaźnik kontraktów terminowych na ropę naftową, co sprawia, że ​​jego wartość jest wrażliwa na zmiany na światowych rynkach energii, decyzje OPEC i wydarzenia geopolityczne w głównych regionach wydobycia ropy naftowej.

Dolar australijski (AUD) i metale

Gospodarka Australii jest w dużym stopniu uzależniona od eksportu metali i minerałów, zwłaszcza rudy żelaza, węgla, złota i litu. Głównymi partnerami handlowymi są Chiny, które odpowiadają za znaczną część australijskiego eksportu. Ze względu na tę zależność, AUD wykazuje silną korelację z cenami metali nieszlachetnych i szerzej pojętą gospodarką Chin.

Wraz ze wzrostem cen metali, Australia odnotowuje wzrost dochodów z górnictwa, poprawę bilansu handlowego i wyższe prognozy PKB – wszystko to przyczynia się do aprecjacji AUD. Rozkwit chińskiej gospodarki często prowadzi do wzrostu popytu na australijskie surowce, co dodatkowo wzmacnia AUD.

Z drugiej strony, wszelkie zakłócenia na światowych cenach metali lub spadek popytu w Chinach mogą zaszkodzić australijskiej gospodarce i doprowadzić do deprecjacji AUD. Bank Rezerw Australii (RBA) również uwzględnia wyniki cen surowców w swojej polityce pieniężnej, dążąc do zrównoważenia konkurencyjności eksportu z kontrolą inflacji.

Korona norweska (NOK) i energia

Gospodarka Norwegii jest napędzana eksportem ropy naftowej i gazu ziemnego, szczególnie na rynki europejskie. Państwowy Equinor i potężny fundusz majątku narodowego, pochodzący z dochodów z ropy naftowej, sprawiają, że norweska gospodarka jest bardzo wrażliwa na ceny energii. W związku z tym korona norweska (NOK) często podąża za wahaniami cen kontraktów terminowych na ropę Brent i europejskich rynków energii.

Wzrost cen ropy naftowej przekłada się na nadwyżki budżetowe, większy napływ kapitału i wzrost inwestycji publicznych za pośrednictwem funduszu majątku narodowego. To wspiera NOK na rynkach walutowych. I odwrotnie, gdy ceny ropy spadają, zwłaszcza w okresach zakłóceń na rynku energii, kapitał może uciekać z aktywów denominowanych w NOK.

Polityka pieniężna i wahania kursów walut w Norwegii są ściśle powiązane z ekonomicznymi implikacjami cen energii. Norges Bank – bank centralny Norwegii – aktywnie reaguje na presję fiskalną i inflacyjną wywołaną ropą naftową.

Te trzy waluty stanowią podręcznikowy przykład tego, jak dynamika cen surowców wpływa na wycenę waluty. Handlowcy analizują nie tylko ceny spot, ale także krzywe terminowe, dane dotyczące zapasów i zakłócenia w łańcuchach dostaw, aby uzyskać korzystną pozycję na rynkach walutowych, dostosowaną do przewidywanych trendów na rynku towarów.

Szersze konsekwencje: pośrednie powiązania między towarami a walutami

Nie wszystkie wahania kursów walut można wyjaśnić wyłącznie bezpośrednimi powiązaniami handlowymi z towarami. Często związek między towarami a walutami rozciąga się pośrednio poprzez wiele ścieżek makroekonomicznych i finansowych. Jest to szczególnie istotne, gdy weźmiemy pod uwagę trendy inflacyjne, perspektywy stóp procentowych i transgraniczne przepływy kapitału.

Ceny towarów i globalna inflacja

Ceny towarów mają istotny wpływ na obliczanie inflacji cen konsumpcyjnych. Na przykład ropa naftowa wpływa na koszty transportu i przemysłu, a zboża na ceny żywności. Wyższe globalne ceny towarów mogą prowadzić do wzrostu inflacji, co skłania banki centralne – nie tylko w krajach eksportujących – do zaostrzenia polityki pieniężnej. Gdy oczekiwania inflacyjne rosną, szczególnie w dużych gospodarkach, takich jak Stany Zjednoczone czy strefa euro, ich banki centralne mogą podnieść stopy procentowe, umacniając swoje waluty względem innych, w tym CAD, AUD i NOK.

Wywołuje to zmianę w przepływach kapitału, ponieważ inwestorzy realokują środki w kierunku aktywów o wyższej rentowności w silniejszych walutach. W konsekwencji może to pośrednio osłabić waluty powiązane z surowcami, nawet gdy ceny surowców pozostają wysokie – podkreślając złożoność relacji między surowcami a walutami.

Pary walutowe i ekspozycja na różne surowce

Ważne jest również, aby pamiętać, że nie wszystkie pary walutowe odzwierciedlają bezpośredni wpływ surowców. Na przykład, handlując parą AUD/JPY, należy uwzględnić japońską politykę gospodarczą i status bezpiecznej przystani, a także czynniki związane z australijskimi surowcami. W związku z tym ekspozycję na surowce należy rozpatrywać w szerszym kontekście ekonomicznym obu zaangażowanych walut.

Co więcej, rynki finansowe opracowały instrumenty takie jak indeksy surowcowe i fundusze ETF, które również pośrednio wpływają na kursy walut. Inwestorzy instytucjonalni realizujący strategie cross-asset mogą zwiększać ekspozycję na surowce za pośrednictwem takich instrumentów, zwiększając w ten sposób skorelowane pozycje walutowe. To powiązanie klas aktywów dodaje kolejny poziom sprzężenia zwrotnego między rynkami surowców a rynkami walut.

Łańcuch dostaw i wstrząsy geopolityczne

Ostatnie wydarzenia, takie jak pandemia COVID-19 i konflikt na Ukrainie, uwypukliły, jak pęknięcia w łańcuchach dostaw i dynamika geopolityczna wpływają jednocześnie na surowce i kursy walut. Sankcje, utrudnienia w transporcie lub zmiany w szlakach handlowych mogą powodować gwałtowne wzrosty cen surowców, które następnie przekładają się na wskaźniki inflacji i reakcje monetarne na całym świecie. Ta holistyczna interakcja oznacza, że ​​powiązanie między towarami a walutami jest wielowymiarowe i powinno być analizowane z wielu perspektyw jednocześnie.

Chociaż bezpośrednie ścieżki pozostają najwyraźniejsze w krajach, których przychody pochodzą z eksportu towarów, wstrząsy związane z surowcami odbijają się echem na niemal wszystkich głównych parach walutowych poprzez wpływ instrumentów pochodnych. Skuteczna strategia walutowa wymaga zatem nie tylko monitorowania cen surowców, ale także zrozumienia globalnego kontekstu makroekonomicznego, który wpływa na te ceny.