KOREKTA WOLNEGO OBROTU: ZROZUMIENIE WYKLUCZENIA OSÓB MAJĄCYCH DOSTĘP DO INFORMACJI POUFNYCH

Dlaczego akcje insiderów są wykluczane

Korekta w wolnym obrocie to kluczowa koncepcja w świecie indeksowania akcji i analizy finansowej. Odnosi się ona do metody, zgodnie z którą kapitalizacja rynkowa spółki notowanej na giełdzie jest modyfikowana tak, aby odzwierciedlała wyłącznie akcje dostępne w obrocie publicznym. Akcje będące w posiadaniu insiderów spółki, rządów lub innych podmiotów strategicznych są zazwyczaj wykluczane z obrotu, ponieważ nie są swobodnie dostępne na otwartym rynku.

W tym kontekście termin „insiderzy” zazwyczaj oznacza kadrę kierowniczą, dyrektorów i inne osoby lub podmioty sprawujące znaczącą kontrolę nad spółką. Zakłada się, że ci akcjonariusze mają długoterminowe udziały w spółce i nie oczekuje się, że będą często obracać swoimi akcjami. Dlatego ich akcje nie odzwierciedlają rzeczywistej płynności i potencjału handlowego akcji spółki z perspektywy rynku publicznego.

To podejście różni się od całkowitej kapitalizacji rynkowej, która obejmuje wszystkie akcje w obrocie, niezależnie od właściciela. Przyjrzyjmy się uzasadnieniu tej różnicy:

• Płynność: Akcje w wolnym obrocie dokładniej odzwierciedlają płynność akcji. Dokładne dane o akcjach w wolnym obrocie pomagają inwestorom instytucjonalnym oceniać możliwości inwestycyjne w oparciu o realistyczną dynamikę podaży i popytu.
• Efektywność rynku: Wyłączając akcje, które są zablokowane i prawdopodobnie nie będą przedmiotem obrotu, kapitalizacja rynkowa akcji w wolnym obrocie odzwierciedla część kapitału własnego firmy, która ustala ceny na otwartym rynku.
• Dokładność indeksu: Dostawcy indeksów, tacy jak MSCI, FTSE Russell i S&P Dow Jones, wykorzystują korekty akcji w wolnym obrocie do tworzenia bardziej reprezentatywnych i inwestycyjnych indeksów. Spółki z mniejszym wolnym obrotem będą miały proporcjonalnie niższe udziały w indeksach, nawet jeśli ich całkowita kapitalizacja rynkowa jest duża.
• Zmniejszenie ryzyka manipulacji: Akcje kontrolowane przez osoby z wewnątrz organizacji mogą potencjalnie zniekształcać indeksy, jeśli zostaną uwzględnione w całości, dając fałszywe poczucie ekspozycji rynkowej lub płynności.

Dokładna definicja akcji „niebędących w wolnym obrocie” może się nieznacznie różnić w zależności od dostawcy indeksu. Zasadniczo jednak poniższe akcje są powszechnie uznawane za niebędące akcjami w wolnym obrocie:

• Akcjonariat strategiczny posiadany przez podmioty rządowe
• Akcjonariat dyrektorów i członków zarządu spółek
• Akcje posiadane na podstawie umów lock-up
• Akcje krzyżowe posiadane przez spółki zależne lub inne spółki grupy
• Akcjonariat założycieli i długoterminowe oferty prywatne

Ponieważ nie oczekuje się częstej zmiany właścicieli tych akcji, są one wyłączone z wliczania do wolnego obrotu, co bezpośrednio wpływa na pozycję spółki w indeksach i jej wycenę z punktu widzenia inwestora.

Podsumowując, wykluczenie udziałów osób poufnych zapewnia bardziej przejrzysty obraz rzeczywistego obrotu papierów wartościowych i poprawia integralność narzędzi śledzenia rynku i indeksów.

Jak oblicza się kapitalizację rynkową w wolnym obrocie

Aby zrozumieć, jak ocenia się udział spółki w indeksie lub obecność na rynku publicznym, konieczne jest zrozumienie, jak oblicza się kapitalizację rynkową w wolnym obrocie. Wzór jest stosunkowo prosty:

Kapitalizacja rynkowa w wolnym obrocie = Cena akcji × Liczba akcji w wolnym obrocie

W tym przypadku akcje w wolnym obrocie oznaczają tylko te akcje, które są dostępne do obrotu na otwartym rynku. Metodologia wymaga określenia proporcji łącznej liczby akcji spółki, które są klasyfikowane jako akcje w wolnym obrocie. Ta proporcja – zwana współczynnikiem wolnego obrotu lub współczynnikiem korygującym – jest następnie stosowana do całkowitej kapitalizacji rynkowej.

Przyjrzyjmy się bliżej hipotetycznemu przykładowi. Rozważmy firmę o następujących cechach:

• Łączna liczba akcji w obrocie: 500 milionów
• Całkowita cena rynkowa za akcję: 10 GBP
• Akcje w posiadaniu osób z wewnątrz firmy i inwestorów strategicznych: 200 milionów

Liczba akcji w wolnym obrocie = 500 milionów – 200 milionów = 300 milionów
Zatem kapitalizacja rynkowa w wolnym obrocie = 10 GBP × 300 milionów = 3 miliardy GBP

Porównaj to z całkowitą kapitalizacją rynkową: 10 GBP × 500 milionów = 5 miliardów GBP. W tym przypadku kapitalizacja w wolnym obrocie wynosi 60% całkowitej kapitalizacji rynkowej. Dostawcy indeksów używaliby kwoty 3 miliardów funtów do określenia udziału spółki w indeksie, a nie 5 miliardów funtów.

Współczynniki free-float są zazwyczaj zaokrąglane do przedziałów dla zachowania spójności. Na przykład FTSE Russell stosuje kilka przedziałów, takich jak 5%, 15%, 25% itd. Te pasma sprawiają, że obliczenia i konstruowanie indeksu są bardziej przejrzyste i łatwiejsze w zarządzaniu, a jednocześnie uwzględniają przybliżone proporcje akcji w wolnym obrocie.

Oto jak zazwyczaj wygląda proces konstruowania indeksów instytucjonalnych:

1. Określ całkowitą liczbę akcji w obrocie
2. Zidentyfikuj i odejmij akcje strategiczne, zablokowane lub niepublicznie zbywalne (zwykle ujawniane w sprawozdaniach rocznych)
3. Zastosuj metodologię podziału akcji w wolnym obrocie (np. 50%–75%)
4. Pomnóż liczbę akcji skorygowanych o liczbę akcji w wolnym obrocie przez obowiązującą cenę akcji

Należy pamiętać, że liczba akcji w wolnym obrocie nie jest stała. Działalność osób z wewnątrz firmy, sprzedaż akcji lub wygaśnięcie okresów blokady mogą wpłynąć na liczbę akcji w wolnym obrocie. W związku z tym dostawcy indeksów okresowo weryfikują i aktualizują współczynniki wolnego obrotu – półrocznie lub kwartalnie – w zależności od metodologii konkretnego indeksu.

Ten model obliczeniowy pozwala inwestorom uzyskać bardziej realistyczny obraz tego, jaki kapitał faktycznie wpływa na ceny akcji w obrocie publicznym, co usprawnia zarówno konstrukcję portfela, jak i zarządzanie ryzykiem zarówno dla inwestorów instytucjonalnych, jak i detalicznych.

Jak dostawcy indeksów wykorzystują dane z wolnego obrotu

Większość globalnych dostawców indeksów stosuje metodologię wolnego obrotu do tworzenia i utrzymywania swoich indeksów. Taka praktyka zapewnia, że ​​powstałe indeksy odzwierciedlają wielkość kapitału dostępnego na rynkach publicznych, a tym samym są bardziej powtarzalne przez inwestorów instytucjonalnych i zarządzających aktywami.

Do głównych indeksów uwzględniających akcję w wolnym obrocie należą:

• S&P 500 (Standard & Poor’s)
• FTSE 100 i FTSE All-Share (FTSE Russell)
• MSCI World i MSCI Emerging Markets (MSCI Inc.)
• STOXX Europe 600 (Qontigo)

Indeksy te wykluczają lub ograniczają wpływ akcji, które nie są zazwyczaj przedmiotem obrotu, uznając, że nie przyczyniają się one do kształtowania cen akcji ani możliwości inwestycyjnych w takim samym stopniu, jak akcje swobodnie dostępne na rynku.

Oto, w jaki sposób twórcy indeksów zazwyczaj wykorzystują akcję w wolnym obrocie Dane:

1. Określanie wag indeksu

Składniki indeksu są ważone zgodnie z ich kapitalizacją rynkową skorygowaną o liczbę akcji w wolnym obrocie. Na przykład dwie spółki o podobnej całkowitej kapitalizacji rynkowej mogą mieć różne wagi indeksu, jeśli jedna z nich ma znacznie większą liczbę akcji w wolnym obrocie.

2. Weryfikacja kwalifikowalności

Niektóre indeksy mogą narzucać minimalne wymagania dotyczące liczby akcji w wolnym obrocie jako warunek włączenia. Spółka o zbyt niskim wskaźniku liczby akcji w wolnym obrocie może zostać całkowicie wykluczona z niektórych indeksów, nawet jeśli jej ogólna wielkość spełnia inne kryteria włączenia.

3. Zarządzanie obrotem i rebalancing

Przeglądy akcji w wolnym obrocie zazwyczaj odbywają się kwartalnie lub półrocznie, w zależności od metodologii dostawcy. W przypadku zmiany udziałów osób mających dostęp do informacji poufnych lub wygaśnięcia okresów blokady po IPO, wartości procentowe akcji w wolnym obrocie są ponownie oceniane, co prowadzi do potencjalnego ponownego ważenia lub reklasyfikacji w indeksach.

Na przykład, po dużej wyprzedaży akcji osób mających dostęp do informacji poufnych, wartość akcji spółki w wolnym obrocie może wzrosnąć, uzasadniając wyższą wagę w indeksie. Z drugiej strony, wzrost udziałów strategicznych, takich jak akcje akcjonariusza większościowego lub agencji rządowej, może spowodować korektę w dół wartości akcji w wolnym obrocie.

4. Łatwość śledzenia i replikacji

Z punktu widzenia zarządzania aktywami, stosowanie benchmarków skorygowanych o liczbę akcji w wolnym obrocie poprawia dokładność śledzenia funduszy indeksowych i ETF-ów. Ponieważ fundusze te fizycznie lub syntetycznie replikują indeksy, znajomość rzeczywistej bazy inwestycyjnej jest kluczowa dla konstrukcji portfela.

5. Zwiększanie przejrzystości rynku

Koncentrując się wyłącznie na akcjach publicznie notowanych, indeksy oparte na wskaźnikach skorygowanych o wolny obrót zapewniają jaśniejszy wgląd w nastroje inwestorów i dynamikę obrotu, wolny od zniekształcających efektów uwięzionych informacji poufnych i strategicznych.

Ostatecznie metodologia wolnego obrotu odgrywa kluczową rolę we współczesnej teorii portfela, projektowaniu funduszy indeksowych i zgodności z przepisami. Przyczynia się ona do utrzymania indeksów, które są płynne, reprezentatywne i zgodne z globalnymi standardami inwestycyjnymi.

Podsumowując, ta korekta udoskonala wskaźniki oparte na kapitalizacji rynkowej, aby lepiej odzwierciedlały rzeczywisty wpływ papieru wartościowego na rynki publiczne, zapewniając, że zarówno inwestorzy instytucjonalni, jak i detaliczni działają w oparciu o dokładne i praktyczne informacje.