ZROZUMIENIE KOŁNIERZY ZABEZPIECZAJĄCYCH PRZED ZDEFINIOWANYM RYZYKIEM

Strategia kołnierza to podejście do zarządzania ryzykiem oparte na opcjach, które wykorzystuje dwie uzupełniające się pozycje opcyjne w celu zabezpieczenia długiej pozycji na akcjach. Polega ona na sprzedaży zabezpieczonej opcji kupna i zakupie ochronnej opcji sprzedaży na ten sam instrument bazowy. Taka struktura zapewnia ochronę przed spadkami, jednocześnie ograniczając potencjał wzrostu. Inwestorzy zazwyczaj sięgają po strategie kołnierzowe, gdy chcą chronić kapitał na zmiennych rynkach, zachowując jednocześnie własność instrumentu bazowego.

Strategia kołnierzowa jest szeroko stosowana zarówno przez inwestorów instytucjonalnych, jak i indywidualnych jako sposób wdrożenia zabezpieczenia o zdefiniowanym ryzyku. Konstruując pozycję o znanych maksymalnych stratach i zyskach, inwestorzy mogą lepiej dopasować swoje portfele do tolerancji ryzyka i oczekiwań dotyczących zwrotu. Ochronna opcja put zapewnia dolną granicę potencjalnych strat, podczas gdy zabezpieczona opcja call generuje dochód, który może zrównoważyć koszt premii za opcję put.

Standardowy kołnierz składa się z:

• Długa pozycja na akcjach – inwestor posiada instrument bazowy.
• Długa opcja put – kupowana poniżej bieżącej ceny rynkowej w celu ograniczenia strat.
• Krótka opcja call – sprzedawana powyżej bieżącej ceny rynkowej w celu generowania dochodu z premii.

Ta konfiguracja tworzy „kołnierz” wokół ceny akcji, w ramach którego inwestor jest w pełni narażony na ryzyko. Zyski i straty są ograniczone poza cenami wykonania opcji call i put, skutecznie definiując profil ryzyka i zysku danej pozycji.

Kołnierze są często stosowane po silnym wzroście ceny akcji, gdy inwestorzy chcą zabezpieczyć zyski, jednocześnie zabezpieczając się przed spadkami. Strategia ta jest szczególnie rozpowszechniona na kontach emerytalnych i w kontekście celów związanych z zachowaniem majątku.

Kontekst historyczny i zastosowanie instytucjonalne

Kołnierze zyskały na znaczeniu w okresach zmienności, takich jak kryzys finansowy w 2008 roku i wyprzedaż akcji spowodowana pandemią COVID-19 w 2020 roku. Wielu inwestorów instytucjonalnych, w tym fundusze hedgingowe, stosuje kołnierze z niestandardowymi cenami wykonania, aby zabezpieczyć duże pozycje w akcjach. Strategie te występują również w produktach strukturyzowanych i funduszach ETF o zdefiniowanym wyniku.

Łącząc elementy ochronne i generujące dochód, kołnierze umożliwiają zarządzanie portfelem w każdych warunkach, równoważąc okazje inwestycyjne i ostrożność na niepewnych rynkach.

W swojej istocie strategia kołnierzowa ma na celu stworzenie przedziału wokół potencjalnych wyników inwestycji w określonym horyzoncie czasowym. Pasmo to jest wyznaczane przez ceny wykonania opcji kupna i sprzedaży. Na przykład, inwestor posiadający 100 akcji spółki XYZ notowanych po 50 GBP może wdrożyć strategię „kołnierz” w następujący sposób:

• Kup jedną 3-miesięczną opcję put XYZ o wartości 45 GBP – daje prawo do sprzedaży akcji po 45 GBP, ograniczając ryzyko spadku do 5 GBP za akcję.
• Sprzedaj jedną 3-miesięczną opcję call XYZ o wartości 55 GBP – zobowiązuje inwestora do sprzedaży akcji po 55 GBP, jeśli cena rynkowa przekroczy ten poziom, ograniczając potencjał wzrostu.

Ta konstrukcja definiuje maksymalną stratę w wysokości 5 GBP na akcję (plus koszty netto opcji) i maksymalny zysk w wysokości 5 GBP na akcję. Przyjrzyjmy się bliżej elementom strategii:

1. Długa opcja sprzedaży (put)

Ochronna opcja sprzedaży (put) służy jako zabezpieczenie przed spadkiem wartości instrumentu bazowego. Zapewnia inwestorowi możliwość sprzedaży akcji po cenie wykonania opcji sprzedaży, niezależnie od tego, jak bardzo spadnie cena rynkowa. Kosztem tego ubezpieczenia jest premia za opcję sprzedaży, która zmienia się w zależności od zmienności, czasu do wygaśnięcia i wartości rynkowej.

2. Krótka opcja sprzedaży (call)

Opcja kupna z pokryciem generuje dochód z premii. Dochód ten zmniejsza lub kompensuje koszt ochronnej opcji sprzedaży, czyniąc z niej opłacalny instrument zabezpieczający (collar). Inwestor traci jednak wszelkie zyski powyżej ceny wykonania opcji sprzedaży (call). Jeśli cena akcji przekroczy cenę wykonania opcji sprzedaży (call) w momencie wygaśnięcia, akcje prawdopodobnie zostaną wykupione.

3. Koszt netto i próg rentowności (breakeven)

Koszt netto opcji sprzedaży (collar) zależy od różnicy między otrzymaną premią za opcję sprzedaży (call) a zapłaconą premią za opcję sprzedaży (put). W niektórych scenariuszach, zwłaszcza gdy premie za opcje kupna są wysokie, można ustalić kontrakt typu „collar” bez kosztów lub nawet z zyskiem netto.

Przykład: transakcja typu „collar” XYZ

Załóżmy, że inwestor płaci 2 GBP za opcję sprzedaży i otrzymuje 2 GBP za opcję kupna. Koszt netto wynosi zero. Profil kontraktu typu „collar” definiuje zatem:

• Maksymalny zysk: 55 GBP – 50 GBP = 5 GBP za akcję
• Maksymalna strata: 50 GBP – 45 GBP = 5 GBP za akcję
• Cena progu rentowności: 50 GBP (cena zakupu akcji)

Zatem, niezależnie od zmienności rynku, inwestor z góry zna zakres możliwych wyników. Ta przewidywalność jest podstawą inwestowania o zdefiniowanym ryzyku.

Podatki i ryzyko cesji

Inwestorzy powinni również wziąć pod uwagę konsekwencje podatkowe wyjścia z akcji bazowych z powodu wcześniejszej cesji opcji kupna. Dodatkowo, ryzyko dywidendy istnieje, jeśli akcje bazowe wypłacają dywidendy, a opcja kupna zostanie zrealizowana przed terminem przez posiadacza.

Ostatecznie, kontrakty terminowe typu „collar” wymagają aktywnego monitorowania, zwłaszcza jeśli akcje zbliżają się do którejkolwiek z cen wykonania. Korekty mogą być konieczne ze względu na zmienność, utratę wartości w czasie i zmianę nastrojów rynkowych.

Strategia kołnierza nie jest uniwersalna, ale może być niezwykle skuteczna w określonych okolicznościach. Niezależnie od tego, czy pracujemy z pojedynczymi akcjami, czy z szerszymi portfelami akcji, kluczem do skutecznego wykorzystania kołnierza jest wyczucie czasu, obiektywne dopasowanie i tolerancja ryzyka.

Scenariusz 1: Zabezpieczenie zysków

Jeśli akcje odnotowały silny wzrost, inwestorzy mogą obawiać się spadku. Stosując kołnierz, mogą zabezpieczyć bufor wokół obecnej ceny rynkowej. Kołnierz ogranicza dalszy wzrost, ale zapewnia ochronę przed spadkami bez konieczności bezpośredniej sprzedaży akcji.

Scenariusz 2: Nerwowe rynki

W okresach podwyższonej zmienności lub niepewności (np. w sezonie wyników finansowych, napięciach geopolitycznych lub w oczekiwaniu na decyzje banków centralnych), kołnierz może zapewnić spokój ducha. Pozwala inwestorom pozostać w portfelach akcji, chroniąc się jednocześnie przed dużymi stratami.

Scenariusz 3: Portfele wrażliwe na podatki

W jurysdykcjach, w których obowiązuje podatek od zysków kapitałowych, sprzedaż aktywów o wysokiej wartości może pociągać za sobą poważne konsekwencje podatkowe. Kontrakt typu „collar” umożliwia inwestorom zabezpieczenie ryzyka bez sprzedaży, odraczając w ten sposób zdarzenia podlegające opodatkowaniu, a jednocześnie chroniąc portfel.

Scenariusz 4: Hedging niskokosztowy

Gdy dochód ze sprzedaży opcji kupna pozwala na efektywne pokrycie kosztów opcji sprzedaży, kontrakt typu „collar” staje się prawie bezkosztowym zabezpieczeniem. Te „kontrakty typu „collar” o zerowych kosztach” są szczególnie atrakcyjne dla inwestorów poszukujących ograniczenia ryzyka bez ponoszenia bieżących kosztów.

Porównania z alternatywami

W porównaniu z opcjami typu „outright put”, kontrakty typu „collar” są bardziej opłacalne, ponieważ premia płacona za opcję sprzedaży jest dotowana przez premię za opcję kupna. Chociaż kontrakty typu „collar” ograniczają wzrosty, zapewniają bardziej zrównoważoną ochronę przy niższym koszcie własnym niż samodzielne opcje put.

W porównaniu ze zleceniami stop-loss, kontrakty typu „collar” zapewniają ochronę bez konieczności aktywacji przez luki cenowe lub zmienność w ciągu dnia. Inwestorzy nie są zmuszani do sprzedaży podczas gwałtownych, ale przejściowych spadków, co pozwala im zachować długoterminowe tezy inwestycyjne.

Zastosowania portfelowe

Instytucje często nakładają kontrakty typu „collar” na główne indeksy lub ETF-y, wykorzystując opcje, aby ograniczyć spadki. Na przykład fundusze emerytalne mogą stosować kontrakty typu „collar” na indeksy, aby chronić aktywa przed ryzykiem krachu. Podobnie osoby o wysokim majątku netto mogą inwestować w skoncentrowane pozycje w akcjach, aby utrzymać swoje udziały, jednocześnie ograniczając ekspozycję.

Ostatecznie kontrakty typu „collar” są atrakcyjne dla ostrożnych inwestorów poszukujących zarówno ochrony, jak i dyscypliny. Określając przedziały ryzyka, dostosowując działania do długoterminowych celów i wygładzając zwroty, kołnierze stanowią solidne uzupełnienie zestawu narzędzi zabezpieczających inwestora.