SIŁA NABYWCZA: JAK JĄ MIERZYMY I DLACZEGO MA TO ZNACZENIE

Czym jest siła nabywcza?

Siła nabywcza odnosi się do wartości waluty wyrażonej w ilości dóbr lub usług, które można kupić za jedną jednostkę pieniądza. Stanowi ona kluczowy miernik dobrobytu ekonomicznego jednostek, firm i rządów. Mówiąc prościej, gdy siła nabywcza waluty spada, ludzie są w stanie kupić mniej za tę samą kwotę pieniędzy.

Ta koncepcja jest kluczowa dla zrozumienia inflacji, kosztów utrzymania, korekt wynagrodzeń i międzynarodowych porównań ekonomicznych. Decydenci, ekonomiści i analitycy często monitorują siłę nabywczą, aby oceniać politykę gospodarczą, dostępność dla konsumentów i stabilność cen w gospodarce.

Dlaczego to ma znaczenie

Znaczenie siły nabywczej wynika z jej bezpośredniego wpływu na poziom życia. Wraz ze spadkiem siły nabywczej z powodu takich czynników jak inflacja, jednostki potrzebują wyższych dochodów, aby utrzymać swój dotychczasowy poziom konsumpcji. Z drugiej strony, stabilna lub rosnąca siła nabywcza oznacza, że ​​konsumenci mogą sobie pozwolić na zakup większej ilości lub lepszych dóbr i usług bez równoczesnego wzrostu dochodów.

Kluczowe zmienne wpływające na siłę nabywczą

• Stopy inflacji: Utrzymujący się wzrost ogólnego poziomu cen obniża siłę nabywczą w czasie.
• Wzrost dochodów: Gdy płace przewyższają inflację, siła nabywcza może pozostać stabilna lub wzrosnąć.
• Kursy walutowe: Słabsza waluta zmniejsza zdolność konsumentów do kupowania towarów importowanych, co wpływa na międzynarodową siłę nabywczą.
• Podaż i popyt: Zmiany podaży i popytu na towary mogą wpływać na ceny względne i zdolność nabywczą.

Przyjrzyjmy się teraz głównym metodom ilościowego pomiaru i śledzenia siły nabywczej w różnych gospodarkach, zaczynając od cen konsumpcyjnych. indeksy.

Rola inflacji w pomiarze siły nabywczej

Inflacja jest najbardziej bezpośrednim i najczęściej stosowanym wskaźnikiem do pomiaru zmian siły nabywczej w danym kraju w czasie. Definiuje się ją jako tempo wzrostu ogólnego poziomu cen towarów i usług, prowadzące do spadku realnej wartości pieniądza.

Wskaźnik cen konsumpcyjnych (CPI)

Wskaźnik cen konsumpcyjnych (CPI) jest podstawowym narzędziem wykorzystywanym przez rządy i agencje statystyczne do pomiaru inflacji. Reprezentuje on średnią zmianę cen płaconych przez konsumentów za koszyk dóbr i usług konsumpcyjnych w danym czasie. Koszyk ten zazwyczaj obejmuje żywność, mieszkania, transport, opiekę zdrowotną i edukację, między innymi.

Każdej pozycji w koszyku przypisuje się wagę na podstawie jej znaczenia w wydatkach typowego gospodarstwa domowego. Miesięczne lub roczne zmiany wskaźnika CPI odzwierciedlają wzrost lub spadek cen, a tym samym istotne zmiany siły nabywczej.

Wartość realna a wartość nominalna

Dochód skorygowany o inflację (realny) to kolejny sposób oceny siły nabywczej. Na przykład, jeśli Twoja pensja rośnie o 5% rocznie, a inflacja wynosi 6%, Twoja realna siła nabywcza w rzeczywistości spadła o 1%. Decydenci analizują te wskaźniki, ustalając stopy procentowe, dotacje lub standardy wynagrodzeń w różnych branżach.

Inflacja bazowa a inflacja rynkowa

Inflacja bazowa odzwierciedla inflację całkowitą, w tym zmienne składniki, takie jak ceny żywności i energii. Inflacja bazowa nie uwzględnia tych elementów i jest często uważana za bardziej stabilny wskaźnik długoterminowych trendów inflacyjnych, a tym samym bardziej wiarygodny miernik ewolucji siły nabywczej.

Wskaźnik cen produkcji (PPI) i jego wpływ

Chociaż koncentruje się bardziej na cenach hurtowych niż na cenach konsumpcyjnych, PPI wpływa również pośrednio na siłę nabywczą. Rosnące koszty produkcji są ostatecznie przerzucane na konsumentów, co podnosi ceny i zmniejsza ich zdolność nabywczą.

Co więcej, same oczekiwania inflacyjne mogą odgrywać pewną rolę. Jeśli konsumenci przewidują wzrost cen, mogą zmienić swoje zachowania zakupowe w krótkim okresie, potencjalnie wpływając zarówno na popyt, jak i na poziom cen.

Ograniczenia miar opartych na inflacji

Wskaźniki inflacji mogą zaniżać lub zawyżać wpływ na siłę nabywczą ze względu na regionalne zróżnicowanie nawyków konsumpcyjnych lub dostępności towarów. Koszyki CPI są okresowo aktualizowane, aby odzwierciedlać trendy konsumpcyjne, ale opóźnienia w aktualizacjach mogą zmniejszyć ich dokładność.

Ponadto inflacja nie uwzględnia zmian jakości ani postępu technologicznego, które mogłyby zwiększyć wartość produktu. Na przykład, telefon komórkowy oferuje dziś znacznie więcej funkcji niż telefon sprzed dziesięciu lat, nawet w podobnej cenie. W związku z tym wskaźniki oparte wyłącznie na cenie mogą pomijać pewne ulepszenia w potencjale nabywczym.

Wyjaśnienie parytetu siły nabywczej (PPP)

Podczas gdy inflacja i krajowe wskaźniki cen mierzą siłę nabywczą w danym kraju, ekonomiści wykorzystują parytet siły nabywczej (PPP) do porównywania jej między krajami. PPP ma na celu określenie względnej wartości walut na podstawie różnic w poziomach cen między krajami. Pomaga zrozumieć, ile pieniędzy potrzeba w jednym kraju, aby kupić ten sam koszyk towarów i usług dostępny w innym.

Koncepcja PPP

Zasada PPP opiera się na „prawie jednej ceny”, które sugeruje, że identyczne towary powinny kosztować tyle samo w różnych krajach, gdy ceny są wyrażone w tej samej walucie, przy założeniu braku kosztów transportu i barier handlowych. Na przykład, jeśli koszyk towarów kosztuje 100 dolarów w Stanach Zjednoczonych, a ten sam koszyk kosztuje 75 funtów w Wielkiej Brytanii, to kurs wymiany PPP wyniósłby 1 USD = 0,75 GBP. Jeśli opublikowany kurs rynkowy znacznie odbiega od kursu, może to wskazywać na przewartościowanie lub niedowartościowanie waluty.

Dlaczego PPP jest ważny

• Umożliwia dokładniejsze porównania ekonomiczne między krajami poprzez uwzględnienie różnic w kosztach utrzymania i poziomie inflacji.
• Pomaga międzynarodowym firmom i decydentom w ocenie konkurencyjności płac i możliwości inwestycyjnych na całym świecie.
• Bank Światowy i MFW wykorzystują dane dotyczące PKB oparte na PPP do bardziej wiarygodnego porównywania wyników gospodarczych krajów niż przy użyciu nominalnych kursów walutowych.

Typowe zastosowania PPP

Globalne instytucje wykorzystują dane skorygowane o PPP do tworzenia rankingów, takich jak PKB (PPP), Wskaźnik Rozwoju Społecznego (HDI) i porównania konsumpcji. Na przykład PKB Indii skorygowany o parytet siły nabywczej (PPP) często plasuje się znacznie wyżej niż nominalny PKB, ponieważ lokalne towary i usługi są tańsze w rupiach w porównaniu z USD.

Krytyka i ograniczenia

• Różnice w koszykach: Nawyki konsumpcyjne różnią się znacznie w zależności od kraju, dlatego standardowe koszyki używane do obliczania PPP mogą nie być w pełni porównywalne.
• Różnice w jakości: Zakłada się, że towary i usługi są tej samej jakości, co może nie być prawdą na całym świecie.
• Luki w danych: W krajach rozwijających się brak wiarygodnych danych cenowych może zniekształcać szacunki PPP.

Wskaźnik Big Maca

Popularnym, nieformalnym wskaźnikiem PPP jest Wskaźnik Big Maca publikowany przez The Economist. Porównuje cenę Big Maca z McDonald’s w różnych walutach, aby określić, czy dana waluta jest przewartościowana, czy niedowartościowana w stosunku do dolara amerykańskiego. Choć uproszczone, wyjaśnia tę zasadę w przystępny sposób i często jest zgodne z szerszymi miarami parytetu siły nabywczej (PPP).

PPP i wycena waluty

W dłuższej perspektywie kursy walut powinny teoretycznie zmierzać w kierunku poziomu PPP. Utrzymujące się odchylenia od PPP mogą wpływać na przepływy handlowe, inwestycje i presję inflacyjną. Z tego powodu banki centralne i ekonomiści monitorują PPP jako wskaźnik w dyskusjach na temat polityki walutowej.

Ostatecznie, choć PPP nie jest idealne, pozostaje jednym z najważniejszych narzędzi oceny siły nabywczej w różnych krajach i korygowania zniekształceń ekonomicznych spowodowanych nominalnymi różnicami walutowymi.