MIĘKKIE I TWARDE WIDEŁKI W BLOCKCHAINIE

Czym jest fork w blockchainie?

Fork w blockchainie odnosi się do zmiany lub rozbieżności w regułach protokołu, które określają sposób tworzenia, walidacji i dodawania bloków transakcji do łańcucha. Forki występują jako planowane aktualizacje lub niezamierzone rezultaty nieporozumień w społeczności dotyczących przyszłych zmian. Mogą mieć kluczowe znaczenie dla modernizacji funkcji sieciowych, naprawiania błędów lub wdrażania nowych funkcji lub modeli zarządzania.

Istnieją dwa główne rodzaje forków w technologii blockchain: soft forki i hard forki. Kluczowa różnica polega na ich zgodności z poprzednimi wersjami protokołu oraz mechanizmach konsensusu sieciowego powiązanych z każdym rodzajem forka. Przyjrzyjmy się bliżej temu, co każdy z nich oznacza.

Zrozumienie fundamentalnej różnicy między soft forkami a hard forkami jest niezbędne dla deweloperów, górników, użytkowników i inwestorów zaangażowanych w kryptowaluty, takie jak Bitcoin i Ethereum. Każdy typ forka wpływa inaczej na oprogramowanie węzłów, weryfikację transakcji i przynależność do społeczności.

Forki mogą być również kontrowersyjne lub niekontrowersyjne. Fork niekontrowersyjny oznacza, że ​​wszyscy uczestnicy sieci zgadzają się na zmianę i odpowiednio ją aktualizują. Kontrowersyjny fork może prowadzić do trwałego podziału, tworząc oddzielne blockchainy z różnymi natywnymi zasobami, co pokazały Bitcoin i Bitcoin Cash w 2017 roku.

Ogólnie rzecz biorąc, forki odgrywają kluczową rolę w ciągłej ewolucji zdecentralizowanych sieci, umożliwiając aktualizacje protokołów, poprawę wydajności, zmiany w zarządzaniu lub różne ścieżki ideologiczne wśród społeczności programistów.

Jak działają Soft Forki

Miękki fork to wstecznie kompatybilna aktualizacja protokołu blockchaina. Oznacza to, że nawet węzły, które nie zaktualizowały się do nowych reguł, nadal mogą traktować nowe bloki jako prawidłowe, pod warunkiem, że te bloki również są zgodne ze starymi regułami. Jednak te węzły mogą nie egzekwować ściśle wszystkich nowych reguł, co może wiązać się z pewnym ryzykiem lub niespójnościami w skrajnych przypadkach.

Zazwyczaj miękki fork wprowadza ograniczenie zamiast rozszerzenia — poprzez zawężenie zestawu reguł lub zmniejszenie liczby prawidłowych typów transakcji. Na przykład, miękki fork może zabraniać pewnych wcześniej akceptowanych typów transakcji lub zaostrzać reguły skryptów, ale nie rozszerza ani nie przepisuje istniejących funkcjonalności w sposób niekompatybilny.

Jeśli chodzi o egzekwowanie, miękkie forki zazwyczaj wymagają większościowego poparcia ze strony górników, aby uzyskać wystarczającą moc obliczeniową i wpłynąć na proces konsensusu. Po aktywacji wszystkie zaktualizowane węzły zaczynają przestrzegać nowego zestawu reguł, a starsze węzły nadal mogą się z nimi komunikować, o ile bloki pozostają zgodne ze starszymi regułami.

Do znanych przykładów miękkiego forka należy aktualizacja Bitcoin Segregated Witness (SegWit), aktywowana w sierpniu 2017 roku. SegWit zmienił strukturę bloków i transakcji, oddzielając dane sygnatur, umożliwiając bardziej efektywne przechowywanie bloków i torując drogę rozwiązaniom drugiej warstwy, takim jak Lightning Network.

Główne cechy miękkich forków to:

• Wsteczna kompatybilność: Starsze węzły nadal uczestniczą, choć z ograniczoną funkcjonalnością.
• Przyjazny dla konsensusu: Wymaga większości górników, ale często zapobiega rozłamom łańcucha.
• Konserwatywne aktualizacje: Ograniczenia zaostrzają reguły, a nie je rozszerzają.
• Koordynacja społecznościowa: Łatwiejsza do wdrożenia dzięki minimalnym zakłóceniom.

Pomimo tych zalet, miękkie forki mogą nie nadawać się do gruntownego remontu lub zmian filozoficznych. Ich konserwatywny charakter ogranicza zakres zmian dozwolonych w ramach istniejących reguł konsensusu.

Podsumowując, miękkie forki idealnie nadają się do wprowadzania stopniowych ulepszeń protokołu, przy jednoczesnym zachowaniu interoperacyjności węzłów i minimalizacji fragmentacji sieci.

Hard forki i ich implikacje

Hard fork oznacza fundamentalną i niekompatybilną wstecz zmianę w podstawowym protokole blockchain. Po wystąpieniu hard forka wszyscy uczestnicy muszą zaktualizować oprogramowanie do nowej wersji, aby móc nadal korzystać ze zaktualizowanego łańcucha. Jeśli niektórzy użytkownicy lub programiści odrzucą zmiany, blockchain może podzielić się na dwa oddzielne łańcuchy, każdy z własnym rejestrem, regułami i często własną natywną kryptowalutą.

W porównaniu z soft forkami, hard forki są bardziej spektakularne i wiążą się z wyższym ryzykiem i złożonością. Często służą do wdrażania istotnych zmian w funkcjach, odwrócenia historii transakcji lub rozwiązania niemożliwych do pogodzenia różnic w kierunku projektu.

W przypadku hard forka każda zmiana reguł, która zezwala na wcześniej nieprawidłowe transakcje lub bloki, staje się teraz ważna w ramach nowego łańcucha. Podobnie, bloki wygenerowane zgodnie z nowymi regułami są uznawane za nieprawidłowe przez węzły korzystające ze starej wersji protokołu. Prowadzi to do nieuniknionej rozbieżności, chyba że wszystkie węzły zostaną zaktualizowane jednocześnie.

Głośne przykłady hard forka:

• Ethereum i Ethereum Classic (2016): Po ataku na DAO społeczność Ethereum zagłosowała za cofnięciem oszukańczych transakcji. Doprowadziło to do tego, że Ethereum (ETH) kontynuowało zmienioną historię, a Ethereum Classic (ETC) utrzymało niezmienność pierwotnego łańcucha.
• Bitcoin i Bitcoin Cash (2017): Fork Bitcoin Cash powstał w wyniku rozbieżności dotyczących skalowalności rozmiaru bloków. Bitcoin Cash zwiększył limit rozmiaru bloku, aby obsłużyć większą przepustowość transakcji, odchodząc od pierwotnej ścieżki Bitcoina.

Kluczowe cechy hard forków:

• Brak wstecznej kompatybilności: Wszystkie węzły muszą zaakceptować aktualizację lub zostać odłączone od nowego łańcucha.
• Możliwy podział łańcucha: Prowadzi do powstania dwóch blockchainów i dwóch odrębnych aktywów cyfrowych, jeśli konsensus nie jest powszechny.
• Większa elastyczność: Przydatne w przypadku modernizacji całego protokołu i bardziej radykalnych zmian.
• Wpływ na zarządzanie: Często powiązane z konfliktami ideologicznymi w społeczności.

Hard forki mogą być planowane (celowe aktualizacje za zgodą społeczności) lub kontrowersyjne (wynikające z Discorda). W kontrowersyjnych przypadkach, hard forki mogą powodować zamieszanie, frustrować użytkowników i fragmentować kapitalizację rynkową, ale także stymulować innowacje i eksperymenty z alternatywnymi protokołami.

Aby uniknąć zakłóceń, kluczowi programiści często starają się uzyskać szerokie poparcie społeczności przed zainicjowaniem hard forka. Środki takie jak solidne testy, jasna komunikacja i ocena zgodności są kluczowe dla udanej transformacji.

Ostatecznie, hard forki to potężne narzędzia zmian, ale muszą być zarządzane z wyprzedzeniem, aby zachować bezpieczeństwo, zaufanie użytkowników i stabilność ekosystemu.