RYZYKO WŁĄCZONE/RYZYKO WYŁĄCZONE: WYJAŚNIENIE IMPLIKACJI DLA RYNKU WALUTOWEGO

Czym jest reżim „ryzyko-on/ryzyko-awersja”?

Rynki finansowe często oscylują między dwiema odmiennymi dynamikami nastrojów, powszechnie określanymi jako reżimy „ryzyko-on” i „ryzyko-awersja”. Terminy te opisują zmiany w apetycie inwestorów na ryzyko, które znacząco wpływają na klasy aktywów na całym świecie, zwłaszcza na rynki walutowe (FX). Zrozumienie tych reżimów pomaga zarówno inwestorom instytucjonalnym, jak i detalicznym przewidywać krótkoterminowe i średnioterminowe wahania wartości walut.

Ryzyko-on opisuje otoczenie rynkowe, w którym inwestorzy wykazują silną awersję do ryzyka. Zaufanie do wzrostu gospodarczego, stabilna dynamika geopolityczna i gołębia polityka pieniężna zazwyczaj leżą u podstaw tego reżimu. W tych okresach kapitał napływa do aktywów o wyższej rentowności lub rynków wschodzących, towarów, akcji i walut o wyższym ryzyku, takich jak dolar australijski (AUD), dolar nowozelandzki (NZD) i rand południowoafrykański (ZAR).

Środowiska awersyjne do ryzyka odzwierciedlają wycofanie się z ryzyka, często wywołane obawami związanymi z globalnym spowolnieniem gospodarczym, konfliktami geopolitycznymi, zagrożeniami związanymi z pandemią lub restrykcyjną polityką pieniężną. W takich sytuacjach inwestorzy priorytetowo traktują ochronę kapitału, często przesuwając swoje portfele w kierunku aktywów bezpiecznych, takich jak złoto, amerykańskie obligacje skarbowe i tak zwane „waluty bezpieczne”, takie jak dolar amerykański (USD), jen japoński (JPY) i frank szwajcarski (CHF).

Ta zmiana nastrojów wpływa na alokację portfeli w różnych klasach aktywów, ale jej wpływ na rynki walutowe jest szczególnie wyraźny ze względu na globalny charakter walut i ich wrażliwość na przepływy kapitału. Częstotliwość i intensywność tych zmian może napędzać zmienność i kształtować możliwości handlowe dla uczestników rynku walutowego.

Te mechanizmy nie zawsze są jednoznaczne i mogą współistnieć lub gwałtownie się zmieniać w zależności od napływu informacji, decyzji banków centralnych lub danych makroekonomicznych, dlatego uczestnicy muszą uważnie monitorować wskaźniki nastrojów i trendy pozycjonowania.

Typowe wskaźniki ryzyka obejmują:

• Indeksy zmienności (np. indeks VIX)
• Spread kredytowy na rynkach obligacji
• Ceny towarów, takich jak ropa naftowa czy miedź
• Główne indeksy giełdowe i trendy korelacyjne

Podsumowując, zrozumienie dynamiki ryzyka awersji do ryzyka stanowi podstawę do interpretacji szerszych zmian rynkowych i odpowiedniego dostosowywania strategii walutowych.

Wyniki kursów walut w środowiskach nastawionych na ryzyko

W systemach nastawionych na ryzyko, pragnienie wyższych zysków skłania inwestorów do poszukiwania rentowności i perspektyw wzrostu, co bezpośrednio wpływa na dynamikę kursów walutowych. Waluty powiązane z eksportem surowców, silnym wzrostem gospodarczym lub wysokimi stopami procentowymi zazwyczaj na tym korzystają.

Waluty takie jak dolar australijski (AUD), dolar nowozelandzki (NZD) i dolar kanadyjski (CAD) często zyskują na wartości. Są one nazywane „walutami towarowymi” ze względu na zależność ich gospodarek od eksportu surowców mineralnych i produktów rolnych. Wraz z rosnącym zaufaniem inwestorów do globalnych perspektyw gospodarczych, rośnie popyt na surowce, wspierając te waluty poprzez pozytywne sprzężenie zwrotne między handlem a inwestycjami kapitałowymi.

Waluty rynków wschodzących (EM), takie jak real brazylijski (BRL), rand południowoafrykański (ZAR) i peso meksykańskie (MXN), również dobrze radzą sobie w systemach nastawionych na ryzyko. Oferują one wyższe rentowności, a wraz z poprawą globalnego sentymentu do ryzyka, generują silny napływ kapitału, ponieważ inwestorzy chcą skorzystać z różnic stóp procentowych (transakcje typu carry trade) i danych o wzroście gospodarczym.

Dolar amerykański (USD) ma tendencję do osłabiania się w tych fazach, zwłaszcza w stosunku do walut o wysokiej becie, co odzwierciedla zmniejszony popyt na bezpieczeństwo. Euro (EUR) również może odnotować zyski, jeśli zaufanie do ożywienia gospodarczego w strefie euro będzie zgodne z szerszym apetytem na ryzyko. Jednak zyski JPY i CHF są często ograniczone lub ujemne, ponieważ ich atrakcyjność jako bezpiecznej przystani maleje w optymistycznych warunkach.

W okresach zwiększonego ryzyka kluczowe jest rozróżnienie między czynnikami sprzyjającymi o charakterze cyklicznym a czynnikami strukturalnymi. Na przykład, jeśli Rezerwa Federalna USA utrzyma luźną politykę pieniężną przy jednoczesnym globalnym optymizmie, dolar może stawić czoła skumulowanym siłom spadkowym. I odwrotnie, jeśli dywergencja gospodarcza będzie sprzyjać wzrostowi w USA, podczas gdy inne gospodarki będą miały problemy z odbudową, dolar może nadal zyskiwać pomimo utrzymującego się nastawienia na ryzyko.

Kluczowe tematy na rynku walutowym w okresie nastawienia na ryzyko:

• Rosnąca popularność transakcji carry trade ze względu na większe zainteresowanie różnicami stóp procentowych
• Siła walut powiązanych z surowcami i walut rynków wschodzących
• Wyraźna korelacja między rynkami akcji a walutami procyklicznymi
• Słaby popyt na tradycyjne instrumenty zabezpieczające, takie jak USD, JPY i CHF

Traderzy i inwestorzy podążający za trendem nastawienia na ryzyko powinni monitorować przepływy akcji, ceny surowców i oczekiwania dotyczące stóp procentowych. Mają one bezpośredni wpływ na to, które kraje i waluty przyciągają kapitał, zwiększając potencjał zwrotu w procyklicznych strategiach walutowych.

Bezpieczne przystanie na rynkach niechętnych ryzyku

W systemach niechętnych ryzyku nastroje rynkowe szybko zmieniają się z nastawienia na zysk na zachowanie kapitału. Ta zmiana ma głęboki wpływ na rynek forex, przetasowując preferencje walutowe na korzyść tradycyjnie defensywnych pozycji.

Dolar amerykański (USD) jest często głównym beneficjentem. Jako światowa waluta rezerwowa, wspierana przez dużą płynność i globalną dominację amerykańskich rynków kapitałowych, dolar umacnia się w czasach napięć. Inwestorzy sprzedają aktywa ryzykowne i repatriują fundusze do zielonych banknotów, zwłaszcza podczas delewarowania lub zabezpieczania pozycji. Ponadto banki centralne mogą zwiększać rezerwy dolarowe w ramach planowania awaryjnego, wzmacniając siłę dolara amerykańskiego.

Jen japoński (JPY) wykazuje popyt na bezpieczne przystanie ze względu na znaczący status Japonii jako zewnętrznego wierzyciela netto. Podczas kryzysów japońscy inwestorzy często repatriują dochody z zagranicy, co wspiera jena. Waluta korzysta również z utrwalonych niskich rentowności, ponieważ koszt wycofywania transakcji carry trade oznacza, że ​​globalni inwestorzy muszą odkupić pozycje w JPY pierwotnie sprzedane w okresach awersji do ryzyka.

Frank szwajcarski (CHF) również dobrze radzi sobie w okresach awersji do ryzyka. Wspierany przez silną neutralność polityczną Szwajcarii, solidne finanse i brak obaw związanych z długiem państwowym, frank jest postrzegany przez globalnych inwestorów makroekonomicznych jako waluta stabilizująca. Szwajcarski Bank Narodowy może czasami interweniować, aby powstrzymać aprecjację, którą uczestnicy rynku uważnie śledzą.

Z drugiej strony, waluty rynków wschodzących o wyższej rentowności cierpią najbardziej. Ograniczenia płynności, zmienne przepływy kapitału i rosnące premie za ryzyko często powodują wyprzedaż walut takich jak lira turecka (TRY), peso argentyńskie (ARS) czy rand południowoafrykański (ZAR). Waluty surowcowe (AUD, CAD) również zazwyczaj tracą na wartości, chyba że sektory surowcowe złagodzą ten spadek.

Charakterystyka przepływów bezpiecznych aktywów na rynku walutowym:

• Tendencja do faworyzowania walut krajów z nadwyżkami na rachunku bieżącym
• Szybkie wycofywanie się z transakcji carry trade, co zwiększa wartość walut finansujących, takich jak JPY czy CHF
• Preferencja dla rynków walutowych o niskiej becie i profili zmienności dla obligacji o niskiej rentowności

Poziom awersji do ryzyka można mierzyć za pomocą wskaźników takich jak indeks zmienności CBOE (VIX), spready swapów zabezpieczających przed ryzykiem niewypłacalności lub rentowność obligacji skarbowych. Działają one jak wizualne sygnały nastrojów inwestorów hedgingowych w czasie rzeczywistym, informując inwestorów, czy warto zwrócić się w stronę strategii bezpiecznej przystani.

Podsumowując, zarządzanie portfelem walutowym w klimacie awersji do ryzyka wymaga szybkiej rotacji w kierunku walut defensywnych, zdyscyplinowanego zarządzania ekspozycją i uważnego obserwowania zmian korelacji między instrumentami makroekonomicznymi. Zrozumienie, jak i kiedy bezpieczne przystanie zyskują na popularności, jest kluczowe dla łagodzenia spadków w czasie zawirowań na rynku.